Biography

Tien jaar geleden sloegen Tom Barman en CJ Bolland voor het eerst de handen in elkaar. Die eerste had net een zoveelste succesvolle tournee met dEUS afgerond; de laatste had net een streep getrokken onder een belangrijk hoofdstuk in zijn carrière - twaalf jaar lang had hij dansvloeren over de hele wereld platgespeeld met zijn loeiende technotracks. Barman en Bolland in de studio, dat was alsof lava en ijs met elkaar op date gingen: Barman flirtte altijd al graag met technologie, maar zijn muziek voor dEUS verried steeds het kloppende hart van muzikanten van vlees en bloed; Bolland wist de ziel én de nukken van zijn machines magistraal te bespelen, maar ze deden zonder morren wat hij van ze verwachtte. Kortom: Magnus was een hogedrukpan die op ontploffen stond, en in de woorden van Barman klonk het als 'JJ Cale meets Kraftwerk'.

Hun debuutplaat 'The Body Gave You Everything', gereleased in 2004, was het beste van twee werelden: dance met een groot kloppend hart en een oude ziel, rock voor doorgewinterde ravers en andere funky funkateers. 'Summer's Here', 'French Movies' of 'Jumpneedle' deden wat alle goeie popmuziek hoort te doen: ze deden je neuriën terwijl je onder de douche stond of in de wachtrij aan de kassa. Maar op eenvoudig verzoek - een draai aan de volumeknop - deden ze een horde dansmonsters uit hun slaap ontwaken.

Over naar 2009. Net na de release van dEUS’ 'Vantage Point' begonnen Barman en Bolland (die intussen een vitaal orgaan in het dEUS-organisme was geworden) opnieuw Magnus-nummers te schrijven. Helaas gooide het drukke tourschema van dEUS roet in het eten, en Barman dook recht van het podium weer de studio voor de opnames van 'Keep You Close'. Pas in 2013 trapten ze de motor weer in gang, en dit keer gingen ze door tot aan de finish.

'Where Neon Goes to Die' is een lyrische reis naar het einde van de nacht: tien bitterzoete songs die hulde brengen aan de dageraad die al aan de horizon begint te gloren. De titel verwijst naar een citaat van wijlen Lenny Bruce ('Miami Beach is where neon goes to die'), alsook naar een prachtige documentaire over de teloorgang van het Jiddische theatercircuit in Florida. Maar het is eerst en vooral de slagzin van de Neon Boneyard, een openluchtmuseum in Las Vegas waar de neonverlichting die de Sin City ooit deed schitteren te ruste wordt gelegd. Of liever: waar het de dagen slijt nadat het verplicht met brugpensioen werd gestuurd.

Op 'Where Neon Goes to Die' brengt Magnus een eresaluut aan die afgedankte moderniteit, en wel met tien doorleefde tracks, bekrast en gedeukt. De plaat is een exquise cocktail van invloeden - nostalgische synthpop, Europees getinte R&B, flitsende future funk en andere withete ingrediënten. In de studio kregen ze de hulp van onder andere Tim Vanhamel, Joris Caluwaerts en Mauro Pawlowski. Ook de stemmencast is bepaald indrukwekkend: Thomas Smith van Editors, David Eugene Edwards (Wovenhand), Selah Sue, de Franse zangeres Mina Tindle, Blaya (van het geweldige Portugese kudurocollectief Buraka Som Sistema) en de jonge Belgian komeet Billie Kawende leenden hun stembanden uit.

‘Where Neon Goes to Die’ is geen vluchtige reunie. Sinds de zomer van 2014 treedt Magnus aan als volledige live band met een indrukwekkende line-up. Barman & Bolland delen het podium met Tim Vanhamel (gitaar), Joris Caluwaerts (Zita Swoon, keys) en Christophe Claeys (ex-Balthazar, drums).

Daarnaast blijven ze uiteraard actief als dj-act met Barman & Bolland achter de decks.

Magnus on Twitter

Magnus on Facebook